با ما تماس بگیرید...

ارسال پیام

نوشته های دسته بندی : نمایش های سال 1398

«نور نارنجی»

نور نارنجی

ایده پرداز  و کارگران: نیوشا شهیدیان

در زندگی با ترس هایمان در جدلیم اما شاید آنها فقط دیواری شیشه ای بودند که اکنون برداشته شده اند. در این اثر به پرداخت مقوله ترس و مواجهه آن با بدن و شناخت بیشتر ترس هایمان پرداختیم.

ندا سیالی

سپیده موسوی

غزاله علی سیرت

دستیار و آهنگساز : نرش باباخانی

جمعه ۱۷ آبان ساعت ۲۰ در خانه نمایش دا

«واگویه»

طراح و اجراگر: هومن داوودی

جمعه ۱۷ آبان ساعت ۱۹ در خانه نمایش دا

“واگویه” پرفورمنس آرتی ست  بر مبنای الکن بودن کلمات و زبان در انتقال مفاهیم حسی  که هراس ابدی انسان است از قرار گرفتن بر پهنه ی سو تفاهم و قضاوت ها در ویرانه ای که کلمات به جا می گذارند .کلماتی ابتر  که از فرط تکرار دیگر حتی  آوای دلنشینی هم در پهنه ی زبان ندارند.واگویه ،حرف های در دل مانده ی من و توست که هیچگاه قادر به گفتنش نیستیم و چون دهان بگشاییم  ویرانمان می کنند .
این اجرا تلاش برای  جستجویی ست شهودی  در عمیق ترین لایه های ناخوداگاه و تقابلش با امر خود آگاه زبان و دعوتی ست به کشف و شهود.
شالوده ی اجرا بر مبنای کنشی ساده طراحی شده که بعد از اتمام ، مخاطب را در اتمسفر خلق شده اش با سوالات زیادی باقی  می گذارد .

هشدار :به دلیل شیوه ی اجرا ،ورود برای افراد زیر شانزده سال و مبتلایان به ناراحتی قلبی اکیدا ممنوع می باشد!

حضور در این اجرا رایگان می باشد.


«کوارک ها»

مقدمه:
دو مرتبه تنفس کنید… با تنفس دوم جهان کامل تر شد.(با الهام از ملاصدرای شیرازی)
جهان نه تنها پیوسته در حال حرکت است بلکه پیوسته در حال رقص است!(با الهام از نظریه کوارک ها و تئوری‌ ابر ریسمان)
من اگر آنقدر از مدار زمین فاصله بگیرم به پرواز در می آیمو اگر آنقدر در زمین فرو روم در آن ذوب میشوم.پس ترجیح میدهم روی زمین برقصم…

Quarks(کوارک ها؛ ذرات رقصنده انرژی)
طراح و کارگردان:فرهنگ مدیری
ویدئو:هانیه یکتا
دستیار و برنامه ریز:فرسا پور حسن
اجرا گران(به ترتیب حروف الفبا):راما افشار

نیوشا شهیدیان

انسیه شیبانی

 پریناز صفویه

مهدی عطاریان

محمد محمدی

سپیده موسوی

فرشاد همایونفر

پنجشنبه ۱۶ آبان ساعت ۱۹ در خانه نمایش دا

«ششمین دوره ایده-اجراهای دایره»
  1. کوارک ها (ایده-اجرا)
  2. واگویه (پرفورمنس آرت)
  3. نور نارنجی (ایده-اجرا)
  4. «نمایش های آیینی هندوستان» (گفتگوی پژوهشی هنرمندان با همکاری پژوهشکده دا) (این برنامه هفته پیش برگزار شده است)

ایده-اجرا، شیوه ای از اجرای تمرینی یا غیرکاملی است که پیش از آغاز اجراهای اصلی انجام می گیرد و برای مخاطبین به نمایش در می آید و در آن امکان ویرایش، در اجرا، توسط کارگردان یا طراح حرکت وجود دارد. امکانات اجرائی میتواند در ساده ترین شکل ممکن باشد. امکان گفتگو با مخاطب پس از اجرا و جویا شدن نظرات آنها پیرامون ایده های اجرائی از ویژگیهای این شکل از اجرا می باشد. این شیوه بویژه شامل کارهای تجربی و نوگرایانه ای می شود که به نگاه مخاطب نیاز بیشتری دارند. 

خرید بلیت

هیچ سانسی برای خرید موجود نمی باشد.
«تاریخ مختصر صلح»

عبدالرحمان، جوانی اهل خاورمیانه قصه ای را درخصوص تبعات ناشی از حمله آمریکا به عراق روایت می کند.

«تاریخ مختصر صلح»

روایتی چند پاره درخصوص حمله آمریکا به عراق است که سعی دارد با رویکردی آبزورد و از طریق پرفرمنس ،ویدئو آرت و روایت به مسئله ی جنگ های نابرابر و استعمارگرا بپردازد

باحمایت خانه نمایش دا

دراماتورژ و کارگردان
مجید نیرومند

بازیگر
سینا ابوالحسنی

خانه نمایش “دا”
مهر و آبان ۱۳۹۸
ساعت ۳۰ : ۲۰
آدرس تماشاخانه
میدان فاطمی ، ابتدای خیابان شهید گمنام ، خیابان جهانمهر ، کوچه ۶ / ۱ ، پلاک ۶۶

دستیار کارگردان
امیر زمانی فرد

منشی صحنه
نیما شکیبائی

طراح نور ، صحنه ، و لباس
مجید نیرومند

ساخت دکور و اجرای نور
رضا پاشازاده

دوخت
راحله نیرومند

طراحی و میکس صدا
عرفان یزدی

ویدئو آرتیست
مجید نیرومند

با تشکر از پردیس زارع که در مرحله طراحی رقص و حرکت ما را راهنمایی و یاری نمود

خرید بلیط از سایت تیوال

اخبار و اطلاعات “تاریخ مختصر صلح” را می توانید از طریق صفحه
@tarikhe_mokhtasare_solh
و یا
@da_teatherhouse
در اینستاگرام دنبال نمایید

?لینک خرید بلیط در سایت تیوال

https://www.tiwall.com/p/tarikhjang

—————————————————————–

نوشته ای به بهانه ی تماشای نمایش تاریخ مختصر صلح

آرش میرطالبی


نمایشی به ظاهر کوچک در تماشاخانه ی دا” اما این نمایش جهانی بسیار بزرگ دارد. جهانی به بزرگی تاریخ نگارش شده و نشده ی بشر، چرا که اگر روزی بشر ، جنگ را در جغرافیای خود، مرز خود، با پیشرفتهایی که در علم و ابزار جنگ خود نموده بود، با ایدئولوژی که در مرز خودش جنگ را برایش تعریف می کرد و با نگاه عشیره ای خود (در برابر دیگری) می فهمید ، به برکت وجود نگاههای رادیکال، امروزه با سویه ها و مفاهیم دیگر می فهمد. سویه ها و مفاهیمی که ثابت می کنند دشمن (در هر نقطه از کره ی زمین) در طرف دیگر میز نشسته است و نوشیدنی می نوشد.
برای این نگاه رادیکال دیگر تنها خون در برابر خون، چشم در برابر چشم یا جان در برابر جان نیست، بلکه کارتل در برابر کارتل، منفعت در برابر منفعت ، پول در برابر پول و اکانت فضای مجازی در برابر اکانتی دیگر است.
در این سطح از مفهوم جنگ که با تلاشهای نقد رادیکال قابل فهم شد نهادهای قدرت در شهرهای مدرن، قطب های متعارض جدیدی ساختند و جنگ، دیگر جنگ بدن ها در برابر بدن ها و شرکت ها در برابر شرکت ها (به صورت منطقه ای و فرامنطقه ای) است برای تخریب رقیب و به دست آوردن بازار، سود و ارزش های اضافه ی بیشتر . ارزشهای اضافه ای که نهادهای قدرت و سرمایه (پس از خلق و مدون کردن برخی از آن ها به عنوان قانون) از کار شهروندان دریافت می کنند و این ارزش ها همانند قطرات خونی است که از قربانیان باستان ریخته می شد……….
فارغ از داشتن نگاه ایدئولوژیک و فارغ از این فرض (که تاریخ از داستان هابیل و قابیل شروع شده یا نشده است) با این پیش فرض (که اولین جنگها یا مبارزه های بشر جنگهای تن به تن برای بقا بوده است) واژه ی “تاریخ جنگ” آن قدر بدیهی می نماید که می توان کلمه ی جنگ را حذف به هر قرینه ای نمود و در مقابل چیزی باقی نمی ماند جز تاریخی بسیار بسیار و بسیار مختصر از صلح که شاید به دلیل این حد از کوچکی ، منطقا باید بپذیریم که وجود خارجی ندارد . نویسنده ی این نمایش از همین جا آغاز می کند و باید از چیزی بگوید که گویا وجود ندارد!
از “تاریخ مختصر صلح”
هنر نمایش از همان ابتدا (پیشاتاریخ) در زمانی که هنوز آیین بود و قدسی و سپس، از زمانی که به صورت درام و تراژدی پس از پیدایش خط و زبان و نوشتن به صورت تئاتر اعلام وجود کرد (در دوران تاریخی) طرح و توطئه (که مشترک جنگ است) را یکی از اصول اساسی خود قرار داد. به مرور زمان و پس از بررسی عکس العمل های مخاطب (به شکل کاتارسیس یا هر سیس دیگر) طرح و توطئه به قانونی کلاسیک بدل شد و در آینده ، تئاتر در زمره ی هنرهای اثرگذار و دغدغه مندی قرار گرفت که آبرو دار است.
شاهد این گفته آثار ارزشمند کلاسیک و برخی آثار معاصر مهم هنرهای نمایشی مانند آثار اشیل ، سوفوکل و … شکسپیر و … و از معاصرین میلر، پینتر، بکت و … است که هنوز می توان از اکثر تئاترهای ناضرورتمند و خنثای امروز به آن ها پناه برد. نوابغی که اگر در لایه ی رویی آثارشان جنگ نبود ، اما به معنای مدرن کلمه جنگ را فهمیده بودند.
بنابراین به اعتقاد نگارنده با اثری مواجه هستیم که در مرحله ی اول، ارزش آن به دلیل انتخاب مضمونی به نام جنگ است اما نه با رویکرد ساده انگارانه ی این روزها که “صلح بهتر از جنگ است”
جمله ای بدیهی که کارکرد آن تنها داشتن کانسپتی قدرتمند برای کمپین های تبلیغاتی است به جهت سودآوری راه اندازان جنگ یا لایه های دوم و سوم و (ان ام) آن ها در معاملات اسلحه و منابع انرژی ، داخل مرزهای سرمایه .
اگر بپذیریم جهان را امری کلی به نام سرمایه فراگرفته است بنابراین چیزی خارج از مرزهای سرمایه وجود ندارد و استراتژی جنگ اگر در غرب یا شرق تدوین شود ، محتمل، تاثیر آن بر روی من به مثابه انسان و انسان به مثابه سوژه ی مرتبط با تمام جهان، چه در خاورمیانه باشم ،یا خاور دور ، امریکای جنوبی و لاتین،یا افریقا و … قابل رویت است یا به عبارت دیگر باید قابل رویت باشد.
بنابراین در یک تئاتر در سال ۹۸ در کشوری به نام ایران ، من (یا منِ نویسنده ی آن تئاتر) باید در اثر حضور داشته باشم.
این امر، نکته ای است که در اثر فوق کمی نامشخص است. به طور کلی سوژه (یک جوان عرب) است در فضایی سیال مابین مرگ و زندگی (چون تئاتر زنده است)، مابین عرب بودن یا گذر از مرزهای عرب بودن (با یک گذرنامه)
در نمایش فوق مسیری غیر خطی و سیال از روایت جوان عرب را در کنار مجموعه ای از ارجاعات بیرونی مانند در انتظار گودو ، ماروِل و قهرمانهایش ، داستان های بمب اتم (که درست هستند اما ناقص) مشاهده می کنیم که در تلاش برای مذمت جنگ از زاویه ای دیگر اند اما نمایش “تاریخ مختصر صلح” چند چیز از بیننده اش می خواهد:
اول این که رویکرد بدیهی درباره جنگ نداشته باشد، دوم این که ارجاعات بیرونی را (فارغ از این که آن ها را بداند یا نداند با تمام پیچیدگیهای موجود) به قصه ی جوان عرب متصل کند. بعد این که از مخاطب می خواهد بدون حضور سوژه ی نگارنده در جغرافیای اثر به نمایش متصل شود.
(البته جغرافیا به معنای مرزهای یک کشور، چراکه بهتر است راجع به خودمان حرف بزنیم)
به نظر می آید خواسته های نمایش “تاریخ مختصر صلح” از تماشاگر کمی زیاد است . اما می توان فهمید که ذهن جستجوگر نویسنده و کارگردان اثر، لبریز از کشف نقاط تلاقی بسیار زیاد و درست ، در روایت ها و خواستگاههای جنگ است که این انتظار را از بیننده دارد و شاید محدودیت های موجود در اجرای یک نمایش در کشوری به نام ایران در خاورمیانه دلیل این چرخش آگاهانه باشد. هر چه باشد منِ بیننده باید لایه های پنهان جنگ های امریکایی و تلاقی آن با قصه های مارول (یا نسلی که با تاثیر مثبت یا منفی از این قصه ها وارد میدان نبرد می شوند) را کمی درک کنم.
شاید این نگاه کمی سخت گیرانه باشد .
نکته آخر : چیزی که در این نمایش قابل تحسین است نگاه انضمامی نویسنده و کارگردان به این واژه ی پرکاربرد یعنی جنگ است. نگاهی که دیدگاه تماشاگر به جنگ را به جمله ی زیر تقلیل نمی دهد که ” اگر جنگ، جنگ است برای همه جنگ است”
بله درست است جنگ برای هر فرد ، اجتماع ، کشور و … جنگ است اما حقیقت جنگ ها با یکدیگر متفاوتند و تعریف کردن داستان های مشابهی مانند بازگشت سربازان جنگ به خانه ، در ظاهر، اگر از زبان سرباز امریکایی روایت شود با سرباز عراقی و سوری و … یکی است(چون همه قربانی جنگ اند) اما (اگر بدبینانه بنگریم) شاید و شاید کارکردش ، ایجاد یک سرگرمی با یک مفهوم انتزاعی از جنگ، برای پنهان نمودن حقیقت جنگهایی است که هر کدام از این سربازها در آن حضور داشته اند. البته برای دستیابی به حقیقت شاید لازم است بدبینانه بنگریم.

این نمایش را ببینیم.

بوتو در تهران «وجود» دارد

گزارشی از روزنامه شرق درباره پرفورمنس وجود در خانه نمایش دا

پژند سلیمانی. نویسنده و زبان‌شناس

برای مایی که شاید فقط چندتا از نام‌های حرکات ژاپنی به گوشمان رسیده است، «بوتو» و «کابوکی» فرقی ندارد. در کشور ما اجراها یا به قول فرنگی‌ها پرفورمنس‌های این‌چنینی، بسیار کم است یا بهتر بگویم تعداد آنهایی که مجوز می‌گیرند و می‌شود بلیتشان را از سایت‌ها خرید، بسیار کمتر است. برای همین، سر‌در‌آوردن از اینکه اصل این اجراها چیست و اصلا چیستی این اجرا از کجا می‌آید، کاری بسیار دشوار است. آنچه از متون اصلی می‌شود دریافت، این است که بوتو یک فرایند زیستی ا‌ست که نمی‌توان آن را فقط بر تکنیک متکی دانست. این امر بوتو را از بسیاری اشکال حرکتی دیگر متمایز می‌کند؛ یعنی هر اجراگر -بنا بر توانایی فیزیکی، روحی هر فرد- می‌تواند بوتوی متفاوتی خلق کند. حتی شرایط اجتماعی و اقلیمی نیز تأثیر بسزایی در اجرای بوتو خواهد داشت. مثلا کسی که در منطقه‌ کوهستانی رشد یافته و بدنش با قواعد بومی و اقلیمی آنجا سازگار شده است، حتما دایره‌ حرکاتش با کسی که با شرایط منطقه‌ کویری خو گرفته، متفاوت خواهد بود. بوتو اجرائی‌ است درونی، عرفانی که بنا به آنچه اجراگر در دوران مستمر تمرینی خود به آن رسیده است، روی صحنه شکل خواهد گرفت. رسیدن به توانایی برای این اجراها، کار روز و ماه نیست. کسانی که سراغ بوتو رفته‌اند، سال‌ها درگیر آن مانده‌اند. اگر از خودمان سؤال کنیم هدف این حرکت‌ها چیست، پاسخ بسیار متفاوت خواهد بود. می‌تواند مانند هر اجرائی پیامی ضمنی در دل داشته باشد که با امکانات اجرائی به مخاطب منتقل شود. هر آنچه اجراگر در اجرا از طریق حواس پنجگانه به مخاطب منتقل کند، جزء امکانات اجرائی به شمار می‌رود. اما در همین گوشه‌وکنارهای شهر، یکی از همین اجراها در حال انجام است: اجرای بوتو با نام «وجود»؛ نامی که به تنهایی بار و مدلولی را در ذهن به تصویر می‌کشد و مخاطب را پیش از شروع با خود درگیر می‌کند. بهزاد غلامی، با تصویری مینیمال و ساده، داستانی عمیق را به تصویر می‌کشد. این اجراگر سال‌ها روی این حرکات کار کرده است و حالا با انباشتگی که در این سال‌ها بدان دست یافته، آمده سراغ «وجود»؛ کلمه‌ای که ما را بدون آنکه بخواهیم یاد موجودیت، «دازاین» هایدگر می‌اندازد و درگیر فلسفه می‌کند.  اجرای «وجود»، موجودیت بشر را به تصویر می‌کشد. از ابتدای خلقتش به سوی درگیری‌هایش با جنسیت، درون و روح پیش می‌رود و با او پیش می‌رویم. سپس آن وجودی که شکل گرفته مقابل چشمان ما، در دنیایی که از در و دیوارش خون می‌بارد، خموده می‌شود. فرو می‌ریزد و در خود فرو می‌رود و پایان می‌گیرد و تمام می‌شود. درست مثل هر چیز و هر کسی که نقطه‌ شروع و پایانی دارد. درست مثل همین نوشته که باید جایی تمام شود.  مسیری که اجراگر برای ما به تصویر می‌کشد، مسیری ‌است که می‌توان آن را به هر کجای این کره‌ خاکی ارجاع داد. وجود اجرائی است که برای دقایقی ما را از وجود خویش غافل و همراه با زیستنی می‌کند که انگار پایانی برایش نیست. اجرای «وجود» در خانه‌ نمایش دا، هر شب ساعت ۲۰:۱۵ روی صحنه می‌رود.

لینک گزارش در روزنامه شرق

اجرای پرفورمنس «بودن» (being) درایران


پرفورمنس “بودن (Being) “با کارگردانی بارا زیگفوس دوتیر از ایسلند و بازی دو بازیگر ایرانی، در تهران، رشت و شیراز اجرا می شود.
به گزارش روابط عمومی خانه نمایش دا، «بودن» پرفورمنسی معاصر از کمپانی گریپ (کشور بلژیک) است که تیر و مرداد ۹۸ در عمارت نوفل لوشاتو تهران و پس از آن در سالن هامون رشت و مجموعه هنر شهر آفتاب شیراز به روی صحنه خواهد رفت.
“بودن” (Being) پرفورمنسی بر پایه‌ی حرکت با تمرکز بر حضور دو فرد بر روی صحنه است. این اجرا درباره‌ی شکل گیری مکالمه میان انسان ها و به اشتراک گذاری فضا به منظور اکتشاف درباره ی این مسئله است که چگونه می‌توان با وجود تفاوت‌ها و تشابهات فرهنگی با یکدیگر ارتباط برقرار کنیم.


گفتنی است این اثر در تهران با همکاری و مشارکت خانه نمایش دا و عمارت نوفل لوشاتو اجرا خواهد شد. در کنار اجراهای تهران، در نظر گرفته شده است تا یک کارگاه آموزشی دو روزه نیز توسط خانم بارا زیگفوس دوتیر برگزار شود. جزئیات دقیق زمان برگزاری و نحوه ی ثبت نام این کارگاه به زودی اطلاع رسانی خواهد شد.


زمان بندی اجراهای «بودن» در ایران به شرح زیر است:

اجرای تهران: ۱۶، ۱۷ و ۱۸ تیر – سالن نوفل لوشاتو

اجرای رشت: ۲۵ و ۲۶ تیر – سالن هامون

اجرای شیراز: ۱ و ۲ مرداد – مجموعه هنر شهر آفتاب
مدت نمایش این اثر ۵۰ دقیقه است و دیگر عوامل اجرای آن عبارتند از:


طراح و کارگردان: بارا زیگفوس دوتیر

دراماتورژ: سارا فندریک

بازیگران(اجراگران): معصومه جلالیه، علیرضا میرمحمدی

مدیر تولید: کلارچه اورلمنس

مدیر هنری (ایران): هانی حسینی

موزیک: آیوند لونینگ

لباس: آندرا کرانزلین

طراح نور: جان فدینگر

دراماتورژ: سارا وندریک

تکنسین اجرا: ماری وندکاستیل و هانی حسینی

روابط عمومی،محتوا و تبلیغات : معین قوی و ندا نوتاش (تیم روابط بین الملل خانه نمایش دا)

تولید: کمپانی گریپ بلژیک

نمایش والهالا
گفتگو با مانی مهدی پور، کارگردان والهالا

نمایش والهالا یک اثر تراژدی در قالب پرفورمنس میباشد داستان این نمایش در مورد یک خانواده خوشبخت میباشد که توسط دوست پدر خانواده دختر و همسر خانواده مورد ازار(تجاوز) قرار میگیرند و دست به خودکشی میزنند و در اخر پدر خانواده تصمیم به انتقام میگیرد و ….

مهدی پور این.کارگردان جوان در ادامه افزود :

من در این بورحه از زمان لازم دونستم که نمایشی با این سبک و موضوع بسازم اگر به فرم اجرایی این نمایش قرار است نگاه کنیم در این تئاتر از هیچ گونه دیالوگی استفاده نشده است و تمامی نمایش بر وصف فرم و حرکت میباشد،
«دلیل استفاده از این اسم چی بوده»

دلیل استفاده کر دن از اسم والهالا به معنی تالار مرگ این است که تمامی داستان در یک خانه پیش میرود ودر ان خانه سه مرگ شکل میگیرد…
تا کنون چند اجرا از این نمایش گذشته و با استقبال بی نظیر تماشاچیان روبه رو شدیم.
مانی مهدی پور که چندمین اجرا موفق خودرا پیش میبرد و باتوجه به محدودیت اجراها علاقه‌مندان میتوانند از سایت تیوال خریداری کنند

لینک خرید بلیت از تیوال

خانه دا